ماسالهاستكهيكديگرراميشناسيموسالهاستكهباهمحرفزدهايم،اغلباوقاتازدغدغههايمان،ازچالشهايمان،مشكلاتمانوبازهمبيشترينچيزيكهبهذهنمميرسددغدغههايمانبوده...دوستداشتيممتفاوتعملكنيمواززندگيمانبهرهببريم،بارهانشستهايموسعيكردهايمجزپزشكي،برايخودماندغدغهسازيكنيم،بااميدبهرشدفكريوبهقولخودشدستيابيبهيك wisdom جديد...خيليكارهاهمانجامداديم،ازدنبالكردنكارتحقيقاتيپيشيكاستادبسياركاربلدوسختگير،ازاهدافوبرنامههايمهاجرتي،موسيقي،فيلم،كتابوكسبتجربههايمختلف...ماسعيداشتيمافقهايبلنديبسازيم...زندگيبرايمانمسيرهايمتفاوتيدرنظرگرفت،هركدامبهراهيرفتيمباافقهاييدورونزديكاماقطعامتفاوت... امروزوقتيخبراصابتگلولهبهپايشرسيد،ودرخلالصحبتهامدامتكرارميشد:"خداروشكركهفقطآسيببافتنرمبودهنزدهبهعصبورگواستخون" مدامومدامبهفكرمميرسيدكهازكجابهكجارسيديم؟! ازآنروياهاوآرزوهارسيديمبهجاييكهشكرگزاريمكهاصابتگلولهموجبآسيبعصبواستخواننشده!!! وماهمچنانشاكريم...شاكربهزندگي،شاكربهزندهبودن... پ.ن: نهفقطبهخاطرامروزوايناتفاق،مدتهاستكهفكرميكنمچقدردرقالبكارمانمظلوموبيپناهيم...خيليبيپناه...چآنروزهاييكهدرمحلطرحمبهدنبالحملهيداعشچندينسربازكشتهشدندومنومادرمرك + نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم شهریور ۱۳۹۶ ساعت 1:50 توسط نیکو  |  ادامه مطلب

دقیقا نمی دانم از کجا اما از یک جایی به بعد در زندگیم طعم ها عوض شدند...انگار هیچ مزه ای به صورت خالص چشیده نمیشد همیشه مخلوطی از طعم ها بود که به مذاقم می آمد. مثلا کنار شوری یک تندی ای بود،کنار تندی یک تلخی،کنار تلخی یک شیرینی و کنار شیرینی یک تلخی...همین میشد که هیچ چیز مطلق نبود...بعدها این حس تادامه مطلب